Μια αλληγορία στην οποία βρίσκουμε τις ιστορικές ρίζες και τις αξίες του εργατικού κινήματος: πάνω από τη γυναικεία φιγούρα οι λέξεις Freiheit (Ελευθερία), Gleichheit (Ισότητα), Brüderlichkeit (Αδελφοσύνη). Οι πέντε ανδρικές φιγούρες, που πιάνονται αδελφικά χέρι χέρι, αντιπροσωπεύουν τους εργάτες των πέντε ηπείρων και εξυψώνουν τον διεθνισμό του εργατικού κινήματος, για το οποίο η ταξική ταυτότητα είναι πιο σημαντική από την εθνική.
Άουγκουστ Σπις (August Spies, 1855-1887): «Θα έρθει η στιγμή που η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα»
Για τους συντηρητικούς και τους αντιδραστικούς, η Πρωτομαγιά σημαίνει απλώς πικνίκ, λουλούδια και μαγιάτικα στεφάνια. Για την εργατική τάξη, όμως, η 1η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο· είναι μια παγκόσμια ημέρα μνήμης των εργατικών αγώνων, υπεράσπισης των κεκτημένων και διεκδίκησης σύγχρονων δικαιωμάτων. Συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα της εξέγερσης του Χέιμαρκετ στο Σικάγο (1886), όπου οι εργάτες απαίτησαν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και την καθιέρωση του οκταώρου («Eight hours for work, eight hours for rest, eight hours for what we will»). Οι κινητοποιήσεις εκείνες οδήγησαν σε βίαιες καταστολές, συλλήψεις και εκτελέσεις εργατών και συνδικαλιστών. Οι Albert Parsons, August Spies, August Spies και Εγκελ George Engel απαγχονίστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887, μπροστά σε μερικούς θεατές. Δεν πέθαναν αμέσως, αλλά αργά αργά από ασφυξία. Ο Louis Lingg προτίμησε να αυτοκτονήσει την προηγούμενη στο κελί του. Οι Oscar Neebe, Michael Schwab και Samuel Fielden καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα. Αργότερα τα απαγχονισμένα θύματα αναγνωρίστηκαν ως αθώοι και τα ονόματά τους τιμούνται σ' όλες τις πλατείες του κόσμου από τον κόσμο της εργασίας
Μια ημέρα που αντηχεί βαθιά στις καρδιές όλων μας, η 1η Μαΐου αποτελεί μια μεγάλη διεθνή διαδήλωση, όπου σε κάθε χώρα και κάθε πόλη οι εργάτες ενώνουν τις φωνές τους. Ενώνουμε, λοιπόν, τη φωνή μας με τα δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων σε ολόκληρο τον κόσμο που αναγνωρίζουν την αναντικατάστατη αξία της εργασίας και τη σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων όσων την ασκούν.
Απεργούμε και διαδηλώνουμε γιατί η εργασία δεν πρέπει να είναι μόνο ένα μέσο επιβίωσης, αλλά και μια ευκαιρία για αυτοπραγμάτωση και συμβολή στην κοινωνική ευημερία. Στη σύγχρονη εποχή, το αίτημα για 6 ώρες καλοπληρωμένης εργασίας την ημέρα και 30 ώρες την εβδομάδα παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Όπως γράφει ο Καρλ Μαρξ στο έργο του Το Κεφάλαιο (Τόμος Α΄, κεφάλαιο 8, «Η εργάσιμη ημέρα»): «Η δημιουργία μιας κανονικής εργάσιμης ημέρας είναι το προϊόν ενός μακροχρόνιου, κρυφού ή φανερού εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στην κεφαλαιοκρατική τάξη και την εργατική τάξη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου