Εκπαίδευση και Ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα: Η κατασκευή της σιωπής

Η δομή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος βασίζεται σε ένα αμφίσημο γενικευτικό πλαίσιο, το οποίο ταυτοποιεί και παράλληλα ετικετοποιεί  τις διαφορετικότητες  προκειμένου να τις «εντάξει» σε λογικές ιατρικοκεντρικού χαρακτήρα. Η ομοφυλοφιλία αποτελεί σύμφωνα με τις ιατρικοδιαγνωστικές λογικές «προσωπική και οικογενειακή τραγωδία». Υπό αυτή τη συνθήκη ξεκινά ένας διάλογος προβληματικοποίησης της ομοφυλοφιλίας, η οποία λαμβάνει χαρακτηριστικά ατομικής ιδιότητας αποκομμένης από τα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα. Πρόκειται για μια διαδικασία αποσιώπησης των συλλογικών εκφράσεων σχετικά με την ομοφυλοφιλία και των συλλογικών ευθυνών περιθωριοποίησης των ομοφυλόφιλων, όχι μόνο στο χώρο της εκπαίδευσης. Οι κάθε λογής παρεμβάσεις ένταξης ακολουθούν τη φιλοσοφία των κατηγοριοποιήσεων στη σφαίρα της επιβαλλόμενης κανονικοποίησης του μαθητικού πληθυσμού. Η ομοφυλοφιλία, όπως και άλλες διαφορετικότητες, συνδέεται άκριτα με τη ρητορική περί μαθησιακών δυσκολιών, με αποτέλεσμα να χάνεται ο στόχος της συμπερίληψης των μαθητών/τριών σύμφωνα με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα ενδιαφέροντά τους. Αντί αυτού διαπιστώνεται μια αυξανόμενη τάση ενός αρνητικού λόγου περί ομοφυλοφιλίας, όπως αυτός κατασκευάζεται στο πλαίσιο του επίσημου εθνικού λόγου για τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής, σε μια γραμμική παρουσίαση των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών παραγωγής νοήματος της ύπαρξης. Τα χάσματα στη γραμμική αυτή προσέγγιση παρουσιάζονται ως ατομικά χαρακτηριστικά και μετατρέπονται σε ιδιότητες και πηγές προβλημάτων.

Η ομοφυλοφιλία υπάρχει στη σιωπή της περιρρέουσας αισθησιακότητας*, μέσα σε ένα συμπαγές ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο και δεν καταφέρνει να συνομιλήσει ανοικτά. Η ομοφυλοφιλία μ’ αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι υπάρχει σε ένα κοινωνικό και πολιτισμικό κενό στον επίσημο εκπαιδευτικό λόγο, γεγονός που την οδηγεί στα χέρια των «ειδικών» που χειρίζονται τις τύχες και τις ζωές των μαθητών. Ενισχύεται έτσι η καταπίεση της σιωπηλής αποδοχής της ύπαρξης με αποτέλεσμα οι περισσότεροι στο χώρο της εκπαίδευσης να ενδιαφέρονται υποκριτικά για το «γιατί δεν εκφράζεται ανοιχτά το παιδί». Η επιβολή της σιωπής στους μαθητές δικαιολογείται ως ένδειξη ενός προβληματικού εαυτού και ο δημόσιος λόγος υποτάσσεται στις παρεμβατικές πρακτικές του τύπου: «Το ομοφυλόφιλο παιδί δεν έχει ενσωματώσει τη διάκριση ρόλων στην οικογένεια και για αυτό ευθύνεται η οικογένειά του» κ.λπ. Οι κυρίαρχες αντιλήψεις για την κατάκτηση των μαθησιακών στόχων συνδέονται με τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί «παραβατικότητας». Δεν κατασκευάζεται μόνο ένας αρνητικός λόγος περί ομοφυλοφιλίας, αλλά στεκόμαστε σε μια επιφανειακή περιγραφή των συνθηκών παραγωγής στερεοτύπων περί παραβατικότητας, μαθησιακών δυσκολιών και ενδοσχολικής βίας. Τα τελευταία ζητήματα εκλαμβάνονται σαν οι σχέσεις να είναι παγιωμένες και στις περισσότερες των περιπτώσεων περιγράφεται πώς αναμένεται να συμπεριφερθεί ένα ομοφυλόφιλο άτομο με βάση προκαθορισμένους εκπαιδευτικούς στόχους και πρακτικές.

Τα ρευστά όρια της ύπαρξης παγώνουν σε θολές εικόνες ως αντικατοπτρισμοί της καταπίεσης για το πώς πρέπει να συμμετέχει ένας/μία μαθητής/τρια σε σχολικό περιβάλλον. Πίσω από τον καθρέφτη των εικόνων αυτών υποτίθεται και υπονοείται πάντα ότι «κάτι συμβαίνει στον ψυχισμό του ομοφυλόφιλου ατόμου». Ακολουθείται μια πολιτική έκφρασης και απόκρυψης συναισθημάτων που σπάνια συνδέεται με την κουλτούρα των σχολικών μονάδων, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν ευνοούν την ανοιχτή και ελεύθερη συνομιλία. Τα συναισθήματα χάνουν την υλικότητά τους και οι συναισθηματικές εκφράσεις ομογενοποιούνται σε μια προβληματικοποίηση της σιωπής ως έμβλημα παθητικότητας του ατόμου.

Για να ανοίξει ο διάλογος για την ισότιμη συμμετοχή στην εκπαίδευση (inclusive education) απαιτείται από τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας να στρέψουν κριτικά τη προσοχή τους στους μηχανισμούς ετικετοποίησης των μαθητών και να συνειδητοποιήσουν το βαθμό κλειστότητας των σχολικών μονάδων πέρα από στερεοτυπικούς χαρακτηρισμούς περί ενεργητικής/παθητικής συμμετοχής των μελών της σχολικής κοινότητας. Θα κατανοήσουμε τότε ότι η σιωπή είναι συναισθηματική έκφραση και ότι αυτή δεν ενοχοποιεί το άτομο, αλλά τις περισσότερες φορές είναι αντίδραση, όχι ενός προβληματικού εαυτού, αλλά αντίσταση στις εξουσιαστικές λογικές. Έτσι ο εκπαιδευτικός κόσμος θα αρχίσει να συζητά απελευθερωτικά για τους μαθητές. 

Το σχολείο δεν έχει το αποκλειστικό προνόμιο της κατασκευής των επιμέρους κατηγοριοποιήσεων των μαθητών. Αυτές προϋπάρχουν και αιωρούνται σε όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι, παρόλο που οι εκπαιδευτικές πρακτικές πρεσβεύουν ότι εφαρμόζουν και υπακούουν σε μια ουμανιστική αντίληψη του σεβασμού.  Ωστόσο η έννοια του σεβασμού  δεν σχετίζεται μόνο  με τις λογικές των εκπαιδευτικών δομών, αλλά είναι ένα σύνθετο κοινωνικο-πολιτικό ζήτημα. Οι όψεις της κοινωνικής ζωής μπαίνουν στο σχολείο διαμέσου των ιστοριών ζωής. Η σχολική ζωή δεν καθορίζεται μόνο από τη ζωή μέσα στο σχολείο, συνεπώς ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων κοινωνικών ζυμώσεων, γεγονός που από μόνο του επιβάλλει την ανοιχτότητα των σχολικών μονάδων σε έναν διαρκή διάλογο, όχι μόνο για το τι σημαίνει σχολείο, αλλά και για το τι σημαίνει κάθε φορά διδασκαλία και φροντίδα, δύο έννοιες οι οποίες δεν είναι συμπληρωματικές στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Οι οικογενειοκεντρικές απόψεις που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία συνδέονται με την απαίτηση για ένα σχολείο προσαρμοσμένο στις ανάγκες των εκπαιδευτικών εις βάρος της ανάδειξης του σχολείου ως τόπου κοινωνικότητας και φροντίδας. Ο φετιχισμός της εργασίας υπογραμμίζει και προσδιορίζει το νοηματικό περιερχόμενο της προσφοράς και του σεβασμού σε στρατηγικές συναισθημάτων που υπακούουν στις επιταγές της εφαρμογής κανονιστικών προτύπων και συμπεριφορών. Ο σεβασμός έτσι δεν αποτελεί στοιχείο ενδυνάμωσης και χειραφέτησης, αλλά αναλυτικό εργαλείο ανίχνευσης και διαπίστωσης προβλημάτων και ιδιαιτεροτήτων (μαθησιακές δυσκολίες, ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα, απόσπαση προσοχής, υπερκινητικότητα, διαταραχές λόγου, υψηλό νοητικό δυναμικό κλπ.). Αυτή η υστερική καταγραφή προβλημάτων του μαθητικού πληθυσμού αποσιωπά τα δομικά χαρακτηριστικά των εκπαιδευτικών συστημάτων και παρουσιάζει τις διαφορετικότητες ως ατομική ιδιότητα. Η ιατρικοποίηση της εκπαίδευσης λειτουργεί ως στοιχείο παραγωγής ενοχών και παράλληλα εγκλωβίζει τις συμπεριφορές σε γραμμικούς συσχετισμούς κοινής λογικής. Η διάκριση ενήλικου και ανήλικου λόγου αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο του κατασκευασμένου σεβασμού με αποτέλεσμα οι επικοινωνιακές στρατηγικές να ενοχοποιούν τη σιωπή ως ένδειξη αδυναμίας και παθητικότητας. Τα ομοφυλόφιλα άτομα δεν έχουν έτσι τη δυνατότητα να εκφράζονται ανοιχτά και η σιωπή τους ερμηνεύεται ως αποδοχή της περιθωριακότητάς τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα ενισχύει με αυτόν τον τρόπο την αναπαραγωγή στερεοτύπων περί έκφρασης συναισθημάτων και η εξέταση-διάγνωση επικυρώνει τη διάκριση με «γεμάτες ενδιαφέρον και σεβασμό» ερωτήσεις του τύπου: «Τι συμβαίνει στο παιδί;». Το αποτέλεσμα είναι να παραμένει η εννοιολογική σύγχυση περί ομοφυλοφιλίας και η σύνδεση της με αρνητικές πτυχές της μαθητικής ζωής.

Κλείνοντας θέλουμε να επισημαίνουμε ότι με κανέναν τρόπο δεν υπονοούμε εδώ ότι τα παραπάνω αποτελούν ενιαία εξηγητικά μοντέλα και επιπλέον δεν περιγράφουμε ένα ολοκληρωτικό σύστημα, αλλά μια κυρίαρχη τάση, που σε ορισμένες περιπτώσεις συνομιλεί (άγαρμπα) με τον νεωτερικό λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. έναν λόγο στο όνομα του «σεβασμού», στο όνομα του «δέους» απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη, όπως αυτή κατασκευάζεται συλλογικά, έναν λόγο που τοποθετεί στο μικροσκόπιο της  «ψυχολογικής υποστήριξης» ό,τι δεν εμπίπτει στους ηγεμονικούς προσδιορισμούς περί αναπαραγωγής, εξοβελίζοντας καθετί που ανταποκρίνεται με διαφορετικούς τρόπους στα στεγανά που θέτει η λογική της φυσικοποίησης των κανονιστικών προτύπων περί διαπαιδαγώγησης και ανατροφής. Δεν είναι μόνο η διδασκαλία η μοναδική έννοια που εμπεριέχεται στο σχολικό περιβάλλον, αλλά και οι πολιτικοί προσδιορισμοί και οι πολιτικές κατευθύνσεις μιας ευρύτερης έννοιας: αυτής της φροντίδας, όχι μιας εξουσιαστικής φροντίδας, αλλά  μιας φροντίδας ως ενδυνάμωσης της συλλογικής δράσης προς μια χειραφετησιακή εκπαίδευση (emancipatory education). 

*χρησιμοποιούμε τον όρο αισθησιακότητα ,όχι ως μετάφραση του όρου sexism, αλλά ως μετάφραση του όρου sensibility, δηλαδή την παρερμηνεία των συναισθημάτων (emotions) μέσα στις συμβατικές αντιλήψεις περί αισθήσεων.

Συντάκτες: Τόμας Αναστασίου και Θοδωρής Ράδης, εκπαιδευτικοί

Αναδημοσίευση από το ετήσιο περιοδικό LGBTΚόκκινο 

ΑΧΟΝ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ: ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ

«Κανείς δεν δυσφημίστηκε με λόγια εκτός αν ήταν τα δικά του» (Όσκαρ Ουάιλντ)

Aθώα  κήρυξε  το 4^ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών την Α.Τ., πρώην διευθύντρια σπουδών γερμανικής γλώσσας και υπεύθυνη εκπαίδευσης του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΑΧΟΝ ξένες γλώσσες-πληροφορική που δραστηριοποιείται με το σύστημα δικαιόχρησης (franchise) ως «ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΤΥΟ ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΧΟΝ». Κατόπιν μηνύσεως της ΑΧΟΝ  η εργαζόμενη δικαζόταν για δυσφήμιση ανωνύμου εταιρείας! Η ΑΧΟΝ κατά την προσφιλή τακτική της προσπαθώντας να τρομοκρατήσει όποιον εργαζόμενο διεκδικεί τα δικαιώματά του, κατέθεσε μία επιπλέον μήνυση με αφορμή τα όσα είχε καταγγείλει η εργαζόμενη στο ΙΚΑ για ανασφάλιστη εργασία την περίοδο που εργαζόταν στην ΑΧΟΝ (1995-2006). Επιπλέον, βρίσκεται σε δικαστική εκκρεμότητα αγωγή της για πνευματικά δικαιώματα.

Η ΑΧΟΝ και οι μάρτυρες της Πέτρος Πετρίδης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός της, και Δέσποινα Πετρίδου, μέλος του ΔΣ, δεν τόλμησαν να εκπροσωπηθούν και να παρευρεθούν στην ακροαματική διαδικασία (7/6/2013) προκειμένου να υποστηρίξουν τους γελοίους ισχυρισμούς τους, ότι δήθεν η ΑΧΟΝ «τηρεί την εργατική νομοθεσία, λειτουργεί με νόμιμο τρόπο και ουδέποτε έθιξε τα εργασιακά δικαιώματα της κατηγορουμένης ή άλλων υπαλλήλων». Ο έτερος εκ των μηνυτών, ο πρώην οικονομικός διευθυντής της ΑΧΟΝ, είχε ήδη αποσύρει την από κοινού μήνυσή του με την ΑΧΟΝ ΑΕ περί δήθεν βλάβης της τιμής και της υπόληψής του.

Ήδη έχουν εκδοθεί σειρά αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων που αφορούν παράνομη και βίαιη παρακράτηση αποδοχών πρώην εργαζόμενου της εταιρείας (ποσού 12.480,67 ευρώ με το νόμιμο τόκο, δηλαδή 26.314,65 ευρώ) και ασφαλιστικών εισφορών πολλών χιλιάδων ευρώ, καθώς και αθωωτικές αποφάσεις και εισαγγελικές διατάξεις υπέρ άλλων τριών καθηγητών ξένων γλωσσών και συνδικαλιστών που υπερασπίστηκαν εργατικά δικαιώματα και η ΑΧΟΝ  είχε το θράσος να τους μηνύσει.

Σήμερα το Διεθνές Δίκτυο Σπουδών ΑΧΟΝ, γνωστό και από τις πολυδάπανες τηλεοπτικές διαφημίσεις με τα 350 παραρτήματα, προκειμένου να μην εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις προς εργαζόμενους και δημόσιο εμφανίζει να διαθέτει μόνο 3 συμβάσεις δικαιόχρησης, μηδενικά έσοδα και εικονικές διοικητικές έδρες, την στιγμή που, "ως εκ θαύματος", είναι γνωστό ότι λειτουργούν σε όλη την ελληνική επικράτεια και στο εξωτερικό δεκάδες κέντρα ξένων γλωσσών και πληροφορικής με αυτή την επωνυμία. Οι εργαζόμενοι απαιτούν να τεθεί τέλος στη δόλια και απατεωνίστικη συμπεριφορά της «εκπαιδευτικής» εταιρείας και των εκπροσώπων της.

Το σωματείο μας, ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Ν. Αττικής «ο Βύρωνας» δηλώνει ότι θα κλιμακώσει τις ενέργειές του απέναντι στους ξεσαλωμένους εργοδότες του κλάδου, όπως την ΑΧΟΝ και κάθε ΑΧΟΝ ώστε να περιφρουρήσει τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΚΑ

Οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι πλέον μειοψηφία στο ΕΚΑ

Ολοκληρώθηκε το 28^ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και οι αρχαιρεσίες του στις 31 Μαΐου και 1^η  Ιουνίου για την εκλογή την νέας 31μελούς διοίκησης και των αντιπροσώπων στο προσεχές Συνέδριο της ΓΣΕΕ με ήττα του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Το σωματείο μας, ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Νομού Αττικής "ο Βύρωνας» συμμετείχε στο συνέδριο του μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας με τρεις (3) εκλεγμένους συνέδρους (2 της ΑΣΚ-ΠΑΜΕ και 1 της ΕΝωτικής ΠΡΩτοβουλίας).

Αντιπροσωπεύοντας 113.722 εργαζόμενους και 312 σωματεία, ψήφισαν 1422 σύνεδροι και βρέθηκαν 1414 έγκυρα ψηφοδέλτια. Το 2010 είχαν ψηφίσει  1752 και είχαν βρεθεί 1734 έγκυρα ψηφοδέλτια, ενώ το 2007 τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 1785.

Χαρακτηριστικό των εκλογών ήταν το γεγονός ότι οι πλειοψηφούσες συνδικαλιστικές δυνάμεις του απερχόμενου ΔΣ της ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) παρουσιάστηκαν διασπασμένες σε ΠΑΣΚΕ-Συνεργαζόμενοι (Παναγοπουλική) και ΠΑΣΚΕ-ΕΚΑ (Στάβυ Σαλουφάκου, πρόεδρος της απερχόμενης διοίκησης) και προσπάθησαν να επιβάλλουν ανούσιες αντιπαραθέσεις και χυδαίες μεταξύ τους κατηγορίες, διαλυτικές, εκφυλιστικές τάσεις και απαξίωση του συνεδρίου. Χέρι χέρι με τις δύο ΠΑΣΚΕ, με την ίδια στάση και εχθρότητα απέναντι στην εργατική τάξη, παρουσιάστηκαν διασπασμένες και οι «γαλάζιες» συνδικαλιστικές δυνάμεις, σε ΔΑΚΕ (επίσημη) και Νέα Πορεία. Με την απουσία των κυβερνητικών "συνέδρων-οπαδών" από την αίθουσα της συνεδριακής διαδικασίας (ΣΕΦ, 15 και 16 Μαίου) τορπιλίστηκε συνειδητά κάθε συζήτηση για τα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Διατηρώντας τον ίδιο αριθμό συμβούλων με εκείνων της απερχόμενης διοίκησης, πρώτη δύναμη αναδείχθηκαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ με την παράταξη Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία (ΔΑΣ) που έλαβαν 393 ψήφους και 9 έδρες (27,79%). Στη δεύτερη θέση η ΠΑΣΚΕ-ΕΚΑ με 225 ψήφους και 5 έδρες (15,63%). Ακολούθησε η Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΡΙΖΑ) με 216 ψήφους και 5 έδρες (15,18%). Στην τέταρτη θέση η ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία με 187 ψήφους και 4 έδρες (13,33%). Η ΠΑΣΚΕ-Συνεργαζόμενοι έλαβε 185 ψήφους και 3 έδρες (11,17%).  Η ΔΑΚΕ (επίσημη) έλαβε 157 ψήφους και 3 έδρες (11,10%). Η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.) έλαβε 71 ψήφους και 2 έδρες (5,02%). Οι Ανεξάρτητοι Συνδικαλιστές του Καμένου έλαβαν μόλις 9 ψήφους και 0 έδρες (0,64%), ενώ η παράταξη Αντεπίθεση Εργαζομένων (ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, τροτσκιστές) έλαβε 2 ψήφους και 0 έδρες (0,14%). 

Συντριπτική η ήττα για τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ).  Συνολικά οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ απώλεσαν 4 έδρες και πάνω από 14 ποσοστιαίες μονάδες (2010: 675 ψήφοι, 12 έδρες (38,93%), 2007: 635, 11 έδρες (35,57%).  Οι διασπασμένες  «γαλάζιες» δυνάμεις, με σημαντική υποχώρηση της επίσημης ΔΑΚΕ, κέρδισαν αθροιστικά μία παραπάνω έδρα και αύξηση ποσοστού 4,77 μονάδων (2010: 339 ψήφοι, 6 έδρες (19,55%), 2007: 450 ψήφοι,  8 έδρες (25,21%).

H ΔΑΣ-ΠΑΜΕ, που απώλεσε λιγότερο από μισή ποσοστιαία μονάδα, διατήρησε σταθερές τις δυνάμεις της σε αριθμό εδρών σε σχέση με τα αποτελέσματα των προηγούμενων συνεδρίων (2010: 488 ψήφους, 9 έδρες (28,14%), 2007: 512 ψήφους, 9 έδρες (28,68%).

Η Αυτόνομη Παρέμβαση σημείωσε μεγάλη άνοδο 7,50 ποσοστιαίων μονάδων και 5 έδρες έναντι 3 που κατείχε στην προηγούμενη διοίκηση (2010: 151 ψήφους, 3 έδρες (8,71%), 2007: 137, 3 έδρες (7,68%).

Επιτυχία για την Αγωνιστική Ταξική Ενότητα που εξασφάλισε 2 έδρες στη νέα διοίκηση  έναντι 1 στην προηγούμενη και ποσοστιαία αύξηση 0,75% (2010: 151 ψήφους, 1 έδρα (4,27%), 2007: 51 ψήφοι, 0 έδρες (2,86%).

Είναι πλέον γεγονός ότι οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλιστικού μπλοκ εξουσίας (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και οι διασπάσεις τους) υποχώρησαν σημαντικά εκλέγοντας αθροιστικά 15 από τους 31 συμβούλους στη νέα διοίκηση έναντι 18 που κατείχαν στην προηγούμενη (2010) και 19 στην διοίκηση του 2007. Αντίθετα, οι δυνάμεις της Αριστεράς  εξέλεξαν αθροιστικά την απόλυτη πλειοψηφία με 16 συμβούλους έναντι 13 που διέθεταν στην διοίκηση του 2010 και 12 στην διοίκηση του 2007. 

Ενωτική Πρωτοβουλία

5/6: Εδώ η σχετική με τα πλήρη εκλογικά αποτελέσματα ανακοίνωση της Εφορευτικής Επιτροπής του ΕΚΑ. 

EUROPALSO: ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ "COSA NOSTRA"

Αστυνομία στην υπηρεσία των εργοδοτών για ακόμη μια φορά

Αστυνομική δύναμη περίπου δέκα ένστολων και τριών τουλάχιστον ντυμένων με πολιτικά αστυνομικών από το ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα περίμενε το μεσημέρι της Παρασκευής 24/5 τα μέλη του σωματείου εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Νομού Αττικής “ο Βύρωνας” που συμμετείχαν σε προγραμματισμένη κινητοποίηση έξω από τα γραφεία της εργοδοτικής ένωσης Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ιδιοκτητών Κέντρων Ξένων Γλωσσών- Europalso, οδός Ακαδημίας 98-100.

Η εργοδοσία αρνήθηκε να συναντήσει τους εκπροσώπους του σωματείου εργαζομένων που ζητούν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, παρέμεινε μάλιστα κλειδωμένη στα γραφεία της μαζί με δύο αστυνομικούς που φύλαγαν την πόρτα.

Οι αστυνομικές δυνάμεις σε ρόλο πορτιέρη και διακομιστή εντολών της εργοδοσίας εμπόδισαν τους εκπροσώπους να εισέλθουν στα γραφεία προκειμένου να συναντήσουν την εργοδοσία. Επιπλέον, απειλούσαν τους εργαζόμενους να μην βγάλουν φωτογραφίες.

Τελικά, εκπρόσωπος της εργοδοσίας, η διοικητική διευθύντρια, συνάντησε τους εργαζόμενους στον διάδρομο του κτιρίου, έχοντας πρώτα διασφαλίσει ισχυρή αστυνομική παρουσία. Ισχυρίστηκε ότι η εργοδοσία λείπει, δεν δεσμεύτηκε για καμιά συνάντηση για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης, ενώ δεν έπαψε προκλητικά να εκλιπαρεί για αστυνομική προστασία και να απαιτεί τα προσωπικά στοιχεία των εργαζόμενων.

Είναι γνωστό ότι για λογαριασμό του Europalso, η πρόεδρος του Άννα Μπουλντούμη και ο Γενικός Γραμματέας Γεώργιος Ζηκόπουλος έχουν συνάψει, για το εκπαιδευτικό έτος 2012-2013, “σύμβαση” εργασίας με το εργοδοτικό “Σωματείο εργαζομένων στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών Νομού Αττικής”, που έχει ως μέλη στενά συγγενικά πρόσωπα των ίδιων των εργοδοτών, καθορίζοντας μεικτό ωρομίσθιο 3,52 ευρώ (2, 93 ευρώ καθαρά) για τα κέντρα ξένων γλωσσών της Αττικής και κατακρημνίζοντας τις βασικές αποδοχές των καθηγητών σε ποσοστό έως και 90% έναντι της Διαιτητικής Απόφασης 5/2011 για τους καθηγητές στα ιδιωτικά κέντρα ξένων γλωσσών όλης της χώρας.

Δεν είναι πρώτη φορά που οι εργοδότες του Europalso και οι εκπρόσωποι του “κίτρινου” σωματείου καλούν τα όργανα καταστολής για να εκφοβίσουν τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για την υπογραφή γνήσιας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Σχετικά πρόσφατα, ο Γ.Γ. της εργοδοτικής ένωσης, εκτός από την αστυνομία, είχε προσλάβει μπράβους και είχε επιστρατεύσει φωτογράφο για να “απαθανατίσει” τους εργαζόμενους που την ημέρα πανεργατικής απεργίας (26/9/2012) είχαν οργανώσει παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κέντρο ξένων γλωσσών του στα Άνω Πετράλωνα.

Καταγγέλλουμε τον προκλητικό ρόλο της Αστυνομίας υπέρ των εργοδοτών  καθώς και την αποθρασυμμένη από την αντεργατική πολιτική κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης στάση της εργοδοσίας, η οποία απαξιώνει και προσπαθεί να τρομοκρατήσει και να ποινικοποιήσει τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα.

Η σύμβαση- έκτρωμα και ο εργοδοτικός κανιβαλισμός του Europalso δεν θα περάσουν στην ιδιωτική εκπαίδευση και στην ελληνική κοινωνία. Ήδη το ζήτημα έχει αναδειχτεί στον τύπο, κυρίως στα δελτία ειδήσεων του ραδιοφωνικού σταθμού “στο κόκκινο”, 105,5FM (26/5), καθώς και στην ειδησεογραφική σελίδα 902.gr (27/5). Είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί θα υποταχθούν στην εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία. 

ΕΝωτική ΠΡΩτοβουλία  

του Συλλόγου Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Ν. Αττικής "ο Βύρωνας"

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31/5: ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 7μμ, ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, Όθωνος & Αμαλίας.

Συμπαραστεκόμαστε στο δίκαιο αγώνα των επιστρατευμένων εργαζομένων για να αρθεί το απαράδεκτο καθεστώς της επιστράτευσης και να καταργηθεί οριστικά ως μέσο χειραγώγησης των εργαζομένων και καταπάτησης των δικαιωμάτων τους.

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ: ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ: ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Οι εκπαιδευτικοί με μεγάλη συμμετοχή στις συνελεύσεις τους καταδίκασαν την πολιτική διάλυσης του δημόσιου σχολείου με συγχωνεύσεις, εκπαιδευτικούς λάστιχο να τρέχουν ανά την επικράτεια, με απολύσεις και συνεχή υποχρηματοδότηση.

Η πρόθεση του ΔΣ της ΟΛΜΕ και η απόφαση του να εισηγηθεί απεργία στις εξετάσεις (το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ ήταν αντίθετο στην απεργία, καθώς στελέχη του δήλωναν ότι αποτελεί «εκβιασμό και πίεση για τις εξετάσεις των παιδιών της λαϊκής οικογένειας») από 17/5  και να καλέσει τις γενικές συνελεύσεις των καθηγητών να αποφασίσουν για προκήρυξη απεργίας μέσα στις εξετάσεις βρίσκουν το κρατικό μηχανισμό αποφασισμένο να συγκρουστεί με το κύμα εργατικής αλληλεγγύης και  τον πολιτικό αγώνα ανατροπής των μνημονιακών νόμων που φαινόταν να προδιαγράφεται.

Η προληπτική επιστράτευση, που αντιτίθεται ακόμα και στη «συνταγματική αστική νομιμότητα», χαρακτηρίζει την αναλγησία και την βιαιότητα με την οποία εφαρμόζει η τρικομματική κυβέρνηση την μνημονιακή καταστροφική ταξική και αντιλαϊκή πολιτική  ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και της τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Αποτελεί πλέον μόνιμο χαρακτηριστικό ενδεικτικό της φασιστικοποίησης της κοινωνίας και των κρατικών μηχανισμών που προωθεί το κράτος ώστε να εδραιώσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και το τσάκισμα όλων των εργατικών αντιστάσεων.

Πριν ακόμα αποφασιστεί η απεργία, η τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), με την στήριξη της Χρυσής Αυγής, απειλεί με επιστράτευση επ' αόριστο και ετοιμάζει τα φύλλα πορείας για 88.000 εκπαιδευτικούς. Ο κρατικός μηχανισμός σε συνεργασία με τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης) συστηματικά λοιδορεί και κατασυκοφαντεί τους εκπαιδευτικούς παρουσιάζοντάς τους για τεμπέληδες που «δεν θέλουν να δουλέψουν δύο ώρες παραπάνω». Στην πραγματικότητα οι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν γιατί το νομοσχέδιο οδηγεί σε χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών και μονίμων, υποχρεωτικές μετακινήσεις, αλλά και χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας τους, με συγχωνεύσεις τμημάτων με 30 μαθητές ανά αίθουσα.

Ξεκινά ένα κύμα συμπαράστασης κι αλληλεγγύης από τους εργαζόμενους στην  εκπαίδευση και όχι μόνο.  Οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΟΙΕΛΕ από την πρώτη στιγμή αναλαμβάνοντας ανοικτά για μια ακόμα φορά τον ρόλο του υπονομευτή των εργατικών αγώνων αρνούνται να προκηρύξουν πανεργατική απεργία την ημέρα (17/5) που θα ξεκίναγε η απεργία των εκπαιδευτικών της μέσης εκπαίδευσης, όπως από 10/5 είχε ζητήσει η ΟΛΜΕ. Συγκεκριμένα, η ΑΔΕΔΥ όχι μόνο υπονόμευσε των αγώνα αλλά προκήρυξε προβοκατόρικα απεργία για τις 14/5 (με την ψήφο των δυνάμεων ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ)!

Και ενώ οι ΕΛΜΕ με μαζικές συνελεύσεις (14/5), παρά την επαπειλούμενη επιστράτευση και με μεγάλη πλειοψηφία (92%), έχουν αποφασίσει υπέρ της απεργίας, ήρθε η θυελλώδης συνεδρίαση των προέδρων των ΕΛΜΕ (15/5), η οποία ενώ αρχικά τοποθετήθηκε υπέρ της απεργίας (78 υπέρ, 4 κατά και 3 λευκά), στην συνέχεια, και κατόπιν εισήγησης του ΔΣ της ΟΛΜΕ, υποβλήθηκε πρόταση για το αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις πραγματοποίησης της απεργίας, χωρίς αυτό να αποτελεί θέμα συζήτησης στις ΓΣ των ΕΛΜΕ (υπέρ ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΣΥΝΕΚ, το ΠΑΜΕ με δήλωσή του δεν συμμετείχε στην ψηφοφορία, ενώ οι Παρεμβάσεις διαφώνησαν με την πρόταση και μίλησαν για απεργιακές φρουρές και για απεργία – άκουσον άκουσον – μόνο 500 συνδικαλιστών!). Στην νέα ψηφοφορία της συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ, 18 πρόεδροι ψήφισαν υπέρ, 9 κατά και 57 ψήφισαν λευκό (!) στην πρόταση του ΔΣ της ΟΛΜΕ  ότι «δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις πραγματοποίησης της». Με έναν απαράδεκτο χειρισμό και την αιτιολογία ότι τα λευκά (τα οποία μετρήθηκαν ως άκυρα) είναι περισσότερα από 50% του σώματος αγνοήθηκε η βάση της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών και αποφασίστηκε  η αναστολή της απεργίας(!).

Οι εκπρόσωποι των παρατάξεων ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ), παραδίδοντας μαθήματα καθεστωτικού συνδικαλισμού, με προτεινόμενους απαράδεκτους συνδικαλιστικούς χειρισμούς υπονόμευσαν τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των εκπαιδευτικών στις ΕΛΜΕ. Με κύρια ευθύνη τους όλο το προηγούμενο διάστημα δεν υπήρξε καμία αντίδραση της ομοσπονδίας στη ψήφιση του νομοσχεδίου, καμία προετοιμασία ώστε να «υπάρξουν οι προϋποθέσεις για την υλοποίηση της απεργίας». Από κοντά και οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ που αντί να συζητούν μέτρα στήριξης του απεργιακού αγώνα κατά της επιστράτευσης δεν διαχωρίστηκαν από την ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ στο ΔΣ της ΟΛΜΕ και από κοινού συμφώνησαν για την πραξικοπηματική διαδικασία  υλοποίησης της νέας ψηφοφορίας στην συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ από την δήθεν ανυπαρξία των προϋποθέσεων πραγματοποίησης της απεργίας, Ευθύνες φέρουν και άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις, όπως οι Παρεμβάσεις, των οποίων μέλη μέσα στην σύγχυση «αποσύρθηκαν» με λευκό από την υλοποίηση της απεργίας. Η δε εξ αρχής αρνητική τοποθέτηση του ΠΑΜΕ  για απεργία μέσα στις εξετάσεις καταποντίστηκε στις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ.

Είναι πρωτάκουστο  το  92% των ΕΛΜΕ να θέλει απεργιακή δράση και την ίδια στιγμή να προκρίνεται η άρνησή της. Είναι τραγικό σφάλμα να μην συζητείται στις περισσότερες συνελεύσεις ο τρόπος για το σπάσιμο της επιστράτευσης (και είναι αλήθεια ότι σε όσες συζητήθηκε έλαβε μικρή αποδοχή και πρέπει να προβληματίσει) και η απόφαση για τη λήψη των συγκεκριμένων μέτρων για την επίτευξή της να πηγαίνει ξανά πάνω στα χέρια των κομματικών εργατοπατέρων (με το αναμενόμενο αποτέλεσμα). Αντίθετα θα έπρεπε να είναι διαδικασία των απεργιακών επιτροπών των ΕΛΜΕ σε κοινό τους συντονισμό και σε συνεργασία με το υπόλοιπο ταξικό εργατικό κίνημα, ώστε να αποκτήσει χαρακτήρα συνολικής πολιτικής μάχης απέναντι στην κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Και είναι οικτρές οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού που δεν κάνουν τίποτα για τη στήριξη των εκπαιδευτικών, και να αφήνουν έκθετα και πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού τομέα, όπως τον ΣΕΦΚ, που κήρυξαν απεργία αλληλεγγύης στους επιστρατευμένους καθηγητές.

Η απόφαση, από την μια, χιλιάδων εκπαιδευτικών να μιλήσουν συγκρουσιακά και αντιμνημονιακά και από την άλλη η αναστολή της απεργίας το μόνο που κάνει είναι να μπερδεύει και να φέρνει σύγχυση στους εργαζόμενους.

Είναι όμως ακόμα μεγαλύτερες οι πολιτικές ευθύνες των ηγεσιών  των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς,  ιδιαίτερα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που δεν πίεσαν άμεσα το σύνολο του εργατικού κινήματος και τα όργανα του στην άνευ όρων στήριξη της απεργίας ενάντια στην πολιτική επιστράτευση και τους μνημονιακούς νόμους και δεν βγήκαν μπροστά στον αγώνα με κάθε ενέργεια και μέσο που διαθέτουν. Η Αριστερά συνολικά υποτάχθηκε για μία ακόμη φορά στις μεθοδεύσεις του κυβερνητικού-καθεστωτικού συνδικαλισμού και τις γραφειοκρατικές δομές των συνδικάτων, και μάλιστα τις οικειοποιήθηκε για δικά της οφέλη αλλαγής συσχετισμών στα ανώτατα κλιμάκια αυτών.

Το συνδικαλιστικό κίνημα παρά τα λάθη και τις αδυναμίες πρέπει να πάψει να χειραγωγείται και να εξαρτάται από συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να χτίζει την ενότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων όλων των κλάδων. Να κατανοήσει ότι το αυταρχικό κρεσέντο της κυβέρνησης δεν θα σταματήσει. Αποτελεί το μόνο δρόμο επιβολής της πολιτικής που προτάσσει η ντόπια αστική τάξη και το ξένο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο.

Θα πρέπει λοιπόν και το κίνημα να διδαχτεί από τις τελευταίες αρνητικές εμπειρίες και να βαδίσει με γνώμονα την συσπείρωση, την αλληλεγγύη και τη δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής της αυταρχικής αντιδημοκρατικής πολιτικής της λιτότητας και καταστροφής των λαϊκών κατακτήσεων.

Δυστυχώς η ευκαιρία για την ακύρωση της επιστράτευσης στην πράξη πήγε χαμένη. Ωστόσο ο αγώνας δεν έχει ακόμη κριθεί.  Ο αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής επιστράτευσης και την σύγκρουση με τις πολιτικές της κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ συνεχίζεται. 

Οι καθηγητές και οι εργαζόμενοι δεν έχουν πει ακόμη την τελευταία τους λέξη. Μία πρώτη απάντηση μπορεί να αποτελέσει το κοινό συλλαλητήριο της Παρασκευής 31 Μαΐου στις 7 μ.μ. στο Σύνταγμα, ενάντια στην επιστράτευση που διοργανώνουν η ΟΛΜΕ μαζί με τη ΠΝΟ και τα σωματεία εργαζομένων στο Μετρό που βρέθηκαν επίσης το προηγούμενο διάστημα σε καθεστώς επιστράτευσης.

Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Δε χρειαζόμαστε κηδεμόνες