«Έπρεπε μια καινούργια δύναμη να εκδηλωθεί και να κάνει την εμφάνισή της πάνω σ’ αυτόν τον νωχελικό και δειλό αστικό κόσμο, όπως και να ορθωθεί μπροστά στο θριαμβευτικό κίνημα του μαρξισμού, για να συγκρατήσει έστω και την τελευταία στιγμή το άρμα του πεπρωμένου», έγραψε ο Αδόλφος Χίτλερ στο «Ο Αγών μου» για την ομιλία του στην πρώτη συγκέντρωση των ναζιστών στην μπυραρία Hofbräuhaus του Μονάχου στις 24 Φεβρουαρίου του 1920. Στην ομιλία του στο Βερολίνο το 1933, το πανό πίσω του έγραφε με πηχυαία γράμματα: «Der Marxismus muß sterben damit die Nation wieder auferstehe» («Ο Μαρξισµός πρέπει να πεθάνει για να αναστηθεί ξανά το έθνος»).
«Η Αριστερά δεν θέλει να λύσει τα προβλήματα των ανθρώπων. Η Αριστερά τρέφεται από τα προβλήματα! Είναι μια βιομηχανία παραγωγής μιζέριας. Χρειάζονται τον φτωχό για να του τάξουν το “δωρεάν”, χρειάζονται τον άνεργο για να κατηγορήσουν τον “κακό καπιταλιστή”, χρειάζονται την οργή για να επιβιώσουν πολιτικά. Αν ο κόσμος προκόψει, αν ο Έλληνας γίνει ανεξάρτητος και πλούσιος, η Αριστερά χάνει τον λόγο ύπαρξής της. Γι’ αυτό πολεμούν κάθε μεταρρύθμιση, γι’ αυτό κλείνουν τους δρόμους, γι’ αυτό μισούν την ιδιωτική πρωτοβουλία», έγραψε, μεταξύ των άλλων, ο Άδωνις Γεωργιάδης στο άρθρο του με τίτλο «Γιατί πολεμάω την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» που δημοσίευσε η «Εφημερίδα των Συντακτών» (20/06/2026). Η εφημερίδα, με αυτή την αφορμή, μας θύμισε την παλαιότερη αρθρογραφία του στην «Ελληνική Αγωγή», η οποία εξυπηρετούσε δικά του επιχειρηματικά και ιδεοπολιτικά συμφέροντα.
Ιδεολογικές συμπτώσεις με άρωμα εκατονταετίας
Προφανώς θα ήταν άστοχο να εξισώσουμε το ναζιστικό παραλήρημα του 1920 με τη σύγχρονη τηλεοπτική εκδοχή που το πρωί πουλάει εθνική υπερηφάνεια και το βράδυ θεωρίες συνωμοσίας. Ωστόσο, αν ξύσεις το ακριβό κοστούμι κάθε σύγχρονου επαγγελματία εθνοσωτήρα, θα βρεις κρυμμένο μέσα του ένα τόσο δα μικρό κομματάκι Χίτλερ. Μπορεί να τους χωρίζει ένας αιώνας, αλλά η εμμονή τους με τον αντικομουνισμό παραμένει σταθερή αξία. Οι μόνιμοι χειροκροτητές των ανισοτήτων και της «υγιούς» φτώχειας έχουν βρει το τέλειο άλλοθι για τα δικά τους οικονομικά εγκλήματα: για όλα φταίει ο Μαρξ, η Αριστερά και ο ανάδρομος Ερμής.
Ακόμα και στα νηπιαγωγεία γνωρίζουν ότι η Αριστερά δεν ανακάλυψε τη φτώχεια, απλώς την παρέλαβε έτοιμη από το σύστημα εξουσίας το κεγαλαίου που υπερασπίζεται ο Άδωνις. Η Αριστερά γεννήθηκε ιστορικά ως αντίδραση στην κοινωνική αδικία, αλλά ο Γεωργιάδης, με ακροβατικά λογικής που θα ζήλευαν και επαγγελματίες του τσίρκου, κατάφερε να μπερδέψει την αιτία με το αποτέλεσμα, αφήνοντας άφωνους ακόμα και τους πιο σκληροπυρηνικούς φιλελεύθερους. Προφανώς, κατά τη βαθυστόχαστη ανάλυσή του, οι εργάτες του 19ου αιώνα ξεσηκώνονταν στα εργοστάσια επειδή η ζωή τους ήταν μέσα στην άνεση και τη χλιδή, και απλώς έψαχναν έναν τρόπο να σπάσουν τη μονοτονία τους.
Για την Αριστερά, η «προκοπή» μεταφράζεται σε συλλογική άνοδο του βιοτικού επιπέδου μέσω μιας ισχυρής δημόσιας υγείας, παιδείας και ασφάλισης. Οι απεργίες και το κλείσιμο των δρόμων δεν υποκινούνται από μίσος για την πρόοδο. Αντίθετα, αποτελούν το έσχατο μέσο διεκδίκησης και άμυνας των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στην υποβάθμιση της καθημερινότητάς τους και την απώλεια κεκτημένων δικαιωμάτων. Αυτό το αντιλαμβάνονται ακόμα και τα νήπια, όμως διαφεύγει επιδεικτικά από την κοσμοθεωρία των κυβερνώντων, οι οποίοι βαφτίζουν τη λαϊκή εξαθλίωση «ευκαιρία για επιχειρηματικότητα».
Από την ενεργειακή χωροθεσία στην πολιτική φιλοσοφία
Το άρθρο από το «μαθητούδι» του γνωστού ναζιστή Κωνσταντίνου Πλεύρη αποτελεί τον απόλυτο ορισμό της αμάθειας, της τοξικότητας και της πολιτικής πόλωσης. Ο Υπουργός Υγείας – του οποίου οι επιχειρήσεις του μας ενημέρωναν εμπεριστατωμένα για την «Διαγώνιο Αστρολογία» και πουλούσαν σεμινάρια για ζώδια, ωροσκόπια, και προηγούμενες ενσαρκώσεις – αποφάσισε για ακόμα μία φορά να υποδυθεί τον πολιτικό φιλόσοφο. Με αυτόν τον τρόπο, υποβίβασε μια σοβαρή ιδεολογική διαφωνία για την δομή της κοινωνίας σε μια απλοϊκή μάχη «καλού εναντίον κακού», λες και παρακολουθούμε κακοστημένη παράσταση θεάτρου σκιών.
Φαίνεται ότι η παλαιότερη προβολή «υπερφυσικών και παραφυσικών φαινομένων», καθώς και τα σεμινάρια «ενεργειακής χωροθεσίας» από την εταιρεία του, δεν τον βοήθησαν να εγκαταλείψει τις αλλοπρόσαλλες, αντιδραστικές και αντιφατικές ιδέες του. Αντίθετα είχαν αντίστροφα αποτελέσματα. Η ρητορική του στερείτε σοβαρότητας, καθώς ο ίδιος έχει δηλώσει δημόσια στην εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» του ΑΝΤ1 (26/8/2014), ότι ο Χίτλερ ήταν σοσιαλιστής!
Η αρχαία τέχνη του θολώματος των νερών
Το να βαφτίζεις την κοινωνική διεκδίκηση «εθνική προδοσία» δεν είναι απλώς φτηνός λαϊκισμός της δεκάρας· είναι η κλασική, δοκιμασμένη μέθοδος για να κοιτάζει ο κόσμος τα άστρα και τα ζώδια, την ώρα που η πραγματικότητα τον προσγειώνει ανώμαλα στα καθημερινά αδιέξοδα. Αυτή η πολιτική απάτη δεν είναι χθεσινή. Ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Θουκυδίδης στα Κερκυραϊκά είχε περιγράψει πώς οι δημαγωγοί, για να κρύψουν την ιδιοτέλειά τους, άλλαζαν το νόημα των λέξεων: η παράλογη τόλμη βαφτιζόταν «ανδρεία» και η συνετή επιφυλακτικότητα «δειλία».
Ο υπουργός μας, o «Άξιος» υπερασπιστή της εργοδοτικής ένωσης EUROPALSO, δεν πρωτοτυπεί· απλώς αντιγράφει τη μέθοδο «θολώματος των νερών» από τους Ιππής του Αριστοφάνη. Σαν τους ψαράδες που ανακατεύουν τη λάσπη στον βυθό για να τυφλώσουν τα ψάρια και να τα πιάσουν εύκολα, έτσι και η εγχώρια ακροδεξιά ανακατεύει τον βούρκο της τοξικότητας. Στόχος; Να μη βλέπεις τη σήψη, όσο αυτοί σε ψαρεύουν για την ψήφο σου - κι εσύ αναρωτιέσαι ακόμα γιατί τσιμπάς.
Εθνικό μεγαλείο με άδειο ρεζερβουάρ
«Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, “Μηδενί δίκην δικάσῃς, πριν αμφοίν λόγον ακούσῃς”. Ε, λοιπόν, τον ακούσαμε τον λόγο της Αριστεράς. Τον ζήσαμε, τον πληρώσαμε ακριβά και δεν θα επιτρέψουμε ποτέ ξανά σε αυτούς που μας οδήγησαν στην παρακμή χθες να μας παραδίδουν μαθήματα ηθικής σήμερα. Τέρμα οι αυταπάτες! Πολεμάω αυτή την ηγεμονία γιατί αγαπώ την πατρίδα μου. Υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο ελληνικός λαός, ο λαός του μόχθου και της προκοπής, προχωρά μπροστά με τόλμη, με αλήθεια, με ελευθερία. Δόξα τω Θεώ, ο δρόμος για το μεγαλείο της Πατρίδας μας άνοιξε και τώρα πια δεν γυρίζουμε πίσω!», καταλήγει ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Το αρχαίο ρητό χρησιμοποιείται εδώ σαν το απαραίτητο ελληνικό γαρνίρισμα για να καταπιούμε το πικρό χάπι, αλλά η αμεροληψία πήγε περίπατο. Το γεγονός ότι η χώρα χρεοκόπησε προτού καν μάθει ο μέσος Έλληνας τι σημαίνει «πρώτη φορά Αριστερά», παραλείπεται για χάρη του κυβερνητικού αφηγήματος. Ας ελπίσουμε ότι ο δρόμος για το εθνικό «μεγαλείο» δεν θα έχει διόδια, γιατί με τις τρέχουσες τιμές, ο λαός του μόχθου μάλλον θα μείνει από καύσιμα στη μέση της διαδρομής.
Πράγματι, οι άνθρωποι της βιοπάλης προχωρούν μπροστά, κυρίως επειδή από πίσω τους κυνηγούν οι λογαριασμοί του ρεύματος, η ακρίβεια στα καταστήματα τροφίμων, τα κόστη των φροντιστηρίων και τα απλησίαστα ενοίκια. Η απότομη μετάβαση από την «αλήθεια και την ελευθερία» απευθείας στο «Δόξα τω Θεώ» θυμίζει φτηνή κινηματογραφική ταινία, όπου ο υπερήρωας σώζει τον πλανήτη στο τελευταίο δευτερόλεπτο πριν από την καταστροφή.
Στρατηγική απλοϊκότητα για ίσα δικαιώματα στην εξυπνάδα
Πάντως, το να υποδύεται ο «αστοιχείωτος του χωριού» τον φωτεινό παντογνώστη της κοινότητας δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Έχει αποδειχθεί ιστορικά, ήδη από την εποχή του Ναπολέοντα, πως για ορισμένα πολιτικά αναστήματα η πνευματική ένδεια και το παραλήρημα δεν συνιστούν μειονεκτήματα, αλλά στρατηγικά πλεονεκτήματα, μιας και αποθεώνονται από ένα κοινό ανάλογης αισθητικής.
Ο Άδωνις ενσαρκώνει ιδανικά αυτή την αστική παρακμή, αποτελώντας το σύμβολο ενός κρατικοδίαιτου κεφαλαίου και ενός συστήματος σήψης και διαφθοράς. Είναι, εξάλλου, κοινό μυστικό ότι η απόλυτη συνταγή επιτυχίας για κάθε δημαγωγό και πολιτικό απατεώνα είναι να προσποιείται τον τόσο απλοϊκό, ώστε οι αφελείς ακροατές και ψηφοφόροι του να νιώθουν, επιτέλους, ισάξια έξυπνοι μαζί του.
λπ